Saturday, 13 January 2018

How to have children and to name them meaningfully .........?

     (I had a feeling that I am missing my English writing skills, as I have been confined to write in Sinhala during the last couple of years. So, I thought of writing this post in English, just to try out whether I have missed or forgotten some skills that have been accumulating during the past few decades.)
This is a story which can be considered as a joke if someone prefers.

Somewhere in the world,  lived a married couple, Julius and Juliette. They were newly married and thinking in the same lines as any other newly married people, who wanted to plan their future. The most important item in their agenda was the children. How many, how often and whether they are boys or girls, were their concerns.

As they were planning their future, Juliette got pregnant. They called it a surprise, as usual. Any woman in her first pregnancy will utter the same words! Now they had to shift, change or delete certain items in their agenda. After a lengthy discussion they agreed to name their first born, if a boy, as Peter and if the child is a girl, as Charlotte.

Time passed smoothly.

They wanted to meet a doctor for advice. The doctor examined Juliette and was very happy to declare that they will get a boy.

The child was born and the happy couple named him as Peter.

They changed certain items of their agenda and included a new item as follows:
‘Our number-two, should be a girl and we will name the child as Kate.’

Time passed. In two more years Juliette is pregnant again. They were happy and told the son Peter “You will be getting a sister very soon”

The boy was puzzled “From where?  He asked them.

The mother told the young boy all fancy, fairy tales about how babies are coming to the  world. The boy was listening carefully and asked the mother in a surprised tone.

“How mum your tummy is big. Why is that ?”

She stopped ‘baby talk’ with that question

They met the doctor again and were surprised to hear that the new comer would be a boy.

 “That’s fate” they thought.

They  unanimously decided to name the boy as Repeater

“This name is quite appropriate, because that is what has happened.”

By saying that they tried to hide their sadness of not fulfilling their expectation..  

Now they have two boys ‘Peter’ and ‘Repeater’

After a few years Juliette is pregnant again. She is still dreaming of getting a daughter. 

This time when they went to see the doctor, he raised his eye brows and declared

“It is wonderful you are getting twins, but I am unable to predict whether they are boys or girls.”

The couple had mixed feelings

Juliette said “Hope they are a boy and a girl. It’ll be two-in-one”

The husband smiled and kept his fingers crossed.

At the end of the pregnancy period, Juliette delivered two baby girls. Anyway, her dreams were not fulfilled. She expected a boy and a girl.

The husband and wife had arguments  that lasted for several days, and still they could not come to a conclusion.

Suddenly Juliette said,

 “OK, I will name one baby girl as Kate” 

For this Julius’s response was immediate.

If so, ..... I will name the other baby as.... Duplicate!

The naming decisions were final.

Now they have four children Peter, Repeater, Kate and Duplicate
The twin girls were lovely and the boys were very fond of them.

The couple was more or less satisfied with four children and Julius proposed about family planning. Juliette did not respond positively for this idea.

As time passed, somehow or other, Juliette got pregnant again. This time also the babies were predicted as twins. They were to be boys. The doctor confirmed his prediction this time, using his currently  acquired bio-medical technology.

This time when the boys  were born, there were  no discussions or agreements, between the two parents  and Julius without consulting his wife, named the boys as Max and Climax.

The naming was quite meaningful and it has paved way for the wife to think twice!

Now, they have six children, born at four occasions. This includes two, ‘two-in-one’s too !

They are a happy family of eight - consisting of the two parents, Julius and Juliette, with the six children Peter, Repeater, Kate, Duplicate, Max and Climax.

The naming of children has been very appropriate and quite meaningful.
Finally, they decided Six is enough.... No more children”    

Monday, 8 January 2018

“නඩුකාර හාමුදුරුවනේ..., ලබ්බ උගේ... ! උගේ මගේ..... !! ”

     කළ අධ්‍යාපන නිලධාරින් වශයෙන්  අපට, සෑම පාසල් නිවාඩුකදීම, විද්‍යා සහ ගණිත ආධුනික ගුරුවරු සඳහා, සේවාස්ථ පුහුණු නේවාසික කාර්ය සැසි පැවැත්වීමට සිදුවිය. අප සමග සිටි පළපුරුදු ජේෂ්ඨ නිලධාරියෙක්‌ පැරණි රසවත් කතා කීමට සමතෙක් විය. මෙය ඔහුගේ කථාවකි.

අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ ඈත පිටිසර ගමක, බන්ඩියා සහ උක්කුවා  නම් හේන් ගොවිතැන් කරන ගොවියෝ දෙදෙනෙක් සිටියහ. යාබද හේන් දෙකක වගා කරන මේ දෙදෙනා ගජ මිතුරන් විය. බන්ඩියාගේ  හේනේ වැලක අති විශාල ලබු ගෙඩියක් හට ගත්තේය. මෙම ලබු ගෙඩිය හොඳට වැඩී මෝරා තිබෙන විට, එතැනට පැමිණි උක්කුවා හොඳ අදහසක් ඉදිරිපත් කළේය.

‘බන්ඩියෝ.... මේ ලබු ගෙඩිය හොඳට මෝරන්නට ඇරලා මේකෙන් අපි ලබු කැටයක් හදමු.’

‘කිව්වත් වගේ, මේකේ වතුර කලගෙඩියක් විතර  පුරවන්න  ඇහැකිනේ.’ කී බන්ඩියා  යෝජනාවට එකඟ විය.

ලබු කැටයක් සෑදීම වගේ සුකුරුතම් වැඩක්‌ කිරීමට හැකියාවක් නොතිබුණු බන්ඩියා එය සකස් කිරීම තම මිතුරා වන උක්කුවාටම භාර කළේය.

‘ඔන්න ගොය්යෝ.....! ලබ්බ මගේ.  ලැබූ කැටේ වැඩ විතරක්... ඔහේගේ ....! ’  කියා බන්ඩියා උක්කුවාට විහිලුවක්ද කළේය.

උක්කුවා ලබුගෙඩිය හොඳින් වේලෙන්නට හැර,  මදය  ඉවත් කර, විශාල ලැබූ කැටයක් සෑදුවේය. තරමක කලගෙඩියක අල්ලන තරම් වතුර දැමිය හැකි ලැබූ කැටය හේනට වතුර ගෙන යාමට ඉතා හොඳ භාජනයක් විය. එහෙත් එය එල්ලා ගෙන යාමට ක්‍රමයක් නොවිය. මේ සඳහාද කළහැකි දෙයක් උක්කුවාට කල්පනාවිය.

‘මේකට මම එළු හම් පටි වලින් උගයක්‌ ගොතන්නම්. සිදාදියෙන්  එළු හම් පටි මුඩියක්, කාසිවලට අරගෙන උගයකුයි, ඒකෙන්ම ලබූ කැටය එල්ලා ගෙන යන්න අත්තමකුයි හදන්නම්.’

බන්ඩියා මෙයට කැමති විය.

ටික දිනකින් උක්කුවා ලබුකැටයේ වැඩ නිම කළේය. එවැනි විශාල ලබු කැටයක් හේන් යායේ කිසිවෙකු සතු නොවිය.

දැන් උක්කුවා තම හේනට වතුර ගෙන යන්නේ අලුත් ලබු කැටයේය. මේ බව කිහිප වරක්ම දුටු බන්ඩියාට, එය අයිති තමන්ට නිසා, හිතේ තරහක්ද ඇතිවිය. එසේ වුවත් මිතුරු කම නිසාම ඔහු නිහඬව සිටියේය.

ඉවසීමේ සීමාව ඉක්ම ගිය පසු දිනක්  බන්ඩියා උක්කුවාගේ හේනට වතුර බීම සඳහා ගියේය.  උක්කුවා කිසිවක් නොදන්නා සේ ලබුකැටයෙන් පොල් කටුවකට වතුර ගෙන  බන්ඩියාට  බොන්නට දුන්නේය.

එය ප්‍රතික්ෂේප කළ බන්ඩියා ලැබූ කැටය බලෙන්ම උදුරාගෙන යන්නට සුදානම් විය.

කලබලවූ , උක්කුවා බන්ඩියාට එල්ල කළ පහරකින් ඔහු කටින් ලේ වගුරුවමින් සිහිසුන්ව බිම වැටිණ.

හේන් යායේ මුලාදෑනියාට විසඳීමට නොහැකිවූ නඩුව අනුරාධපුර උසාවියට තබන ලදී.

ඒ කාලයේ ‘නඩුකාර හාමුදුරුවෝ’ සිංහලෙන් කතා නොකළහ. පැමිණිලිකරුවන්ගේ  සහ විත්ති කරුවන්ගේ ප්‍රකාශ තෝල්ක මුදලි විසින් ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කිරීම සිරිත විය.

නඩුව අනුරාධපුර උසාවියේ කැඳවන ලදී.

එහිදී තෝල්ක මුදලි  ‘My lord.... these rustic fools are from a far off jungle village. It is an....... attempted murder.’  යයි හඬ නගා කීවේය.

කරුණු විමසීමෙන් පසුව ‘නඩුකාර හාමුදුරුවෝ’ විත්තිකාර උක්කුවා ඇමතීය.

‘What have you got to say about this incident?’

උක්කුවා දෙසට හැරුණු තෝල්ක මුදලි මහා හඬින් එය වහා  පරිවර්තනය කළේය.

‘යුෂ්මතා...., මේ ඇබැද්දිය ගැන කියන්නේ මොනවද?’

උක්කුවා යමක්‌ කියන්නට උත්සාහ කළත් ඔහුගේ වචන පිට නොවිය.

‘කතා කරනවා..... !. නැත්නම් කුඩුවට දානවා.’ තෝල්ක මුදලි ඔහුට තරවටු කළේය.

මහත් අසරණ බවට පත්වූ විත්තිකරු කට වෙව්ලමින් හෙමින් මෙසේ කිවේය

‘හාන්...ඳු....න්නනේ.........., ලබ්බ.... උගේ.' ..... 'උගේ...... මගේ’ 

හිස නමාගෙන සිටි ඔහු බෙහෙවින් බැගෑපත් විය.

කිසිවක් නොතේරුණු බව පෙන්වූ විනිශ්චයකරු, තෝල්ක මුදලිගේ මුහුණ දෙස  බලාගෙන සිටියේය.

තෝල්ක මුදලිට සිංහල ඉංග්‍රීසි දෙකම සහ ස්ථානය උසාවිය බවද අමතක විය.

‘මොකක්ද? තක්කඩියෝ කිව්වේ’ කියමින්  ඔහු විත්තිකරු වෙත කඩා පැන්නේය.

මහත් බියට පත්වූ උක්කුවා  ‘අනේ ..... පිං කරන..... ‘හාන්ඳු....න්නනේ......., ලබ්බ උගේ. උගේ මගේ’ යයි නැවත කීවේය.

‘What did he say?’  කියමින්,  විනිශ්චයකරු තෝල්ක මුදලි දෙස රෞද්‍ර බැල්මක්‌ හෙලා  බලා සිටියේය.

ඔහුට එම ප්‍රකාශය ඉංග්‍රීසියට  පරිවර්තනය කළ නොහැකි බව නොහඟවමින්

‘My Lord the accused says that the “gourd is his...... and his, is mine” that’s all’

‘What is t...h....a....t ?   I can’t understand the English that you speak and what you say............I can’t waste my time.......  The case is dismissed.’!!  

සැරෙන් කී විනිශ්චයකාර තුමා   විත්තිකරු නිදහස් කළේය.

තෝල්ක මුදලි, තම  තට්ට හිස කසමින් පසුබා සිටියේය.

ලබු කැටය වටා ලණුවලින් හෝ එළුහම්  පටි තීරු වලින් සාදා ගන්නා බැම්ම සඳහා එකළ ගැමියා හාවිත කර ඇති වචනය "උගේ' යන්නයි.

තෝල්ක මුදලි ලබුකැටයේ  “උගේ” හැඳින්වීම සඳහා ඉංග්‍රීසි වචනයක් නොදත්තේය. මේ සඳහා ඔහු යෙදුවේ උගේ (ඔහුගේ) යන ඔහු දන්නා තේරුම ඇති ‘his’ යන ඉංග්‍රීසි වචනයයි.  අවසානයේදී විතිකරුගේ සත්‍ය ප්‍රකාශය ගරුතර අධිකරණයට තේරුම් ගත නොහැකි විය.
කථාව උගේ. (සමාවන්න!  ඔහුගේ.)  ඉදිරිපත්කිරීම මගේ.

Thursday, 4 January 2018

සීෂෙල්ස් දූපත් රාජ්‍යයේ එක් කුඩා දිවයිනක තවමත් තිබෙනුයේ වහල් සේවයද?

මෙය ලෝකයේ ජනාවාසයක්‌ ඇති ඉතාම කුඩා දිවයින් වලින් එකකි.   සිල්වට් දූපත (Silhouette Island) යන නමින් හඳුන්වන මෙය දකුණු ඉන්දියන් සාගරයේ සීෂෙල්ස් දූපත් සමූහයට අයත්ය. ප්‍රධාන දූපතේ සිට කිලෝමීටර විස්සකට  පමණ ඈතින් පිහිටා ඇති මෙම දිවයින ප්‍රමාණයෙන් වර්ග කිලෝමීටර විස්සක් (4km x 5km)   පමණ වේ. දූපතෙහි පවුල් විසිපහක් පමණ ජීවත් වන අතර මුළු ජනගහණය 150 ක්‌ පමණ වේ. මෙයින්ද විසි දෙනෙක් පමණ දූපත අයිති වැවිලි සමාගමේ සේවකයින්ය. මෙම දිවයින,  සොයාගත් කාළයේ (1810 දී පමණ)  සිටම, අසල පිහිටි මුරුසි රටෙහි  පදිංචිව සිටි ප්‍රංශ ජාතික ධනවත් ව්‍යාපාරික පවුලකට අයති දේපලක් ව තිබී පසුව රජයට අයත් වි ඇත.

මුල් කාලයේදී මෙම දූපතෙහි වගා කටයුතු සඳහා යොදවනු ලැබූ අප්‍රිකානු සම්භවයක් ඇති වහල්ලු (slaves) වශයෙන් සේවයට ගන්නා ලදැයි සිතිය හැකි  මිනිසුන්ගෙන් පැවත එන අය, තවමත් ඒ ආකාරයෙන්ම සිටීම ඛෙද ජනක තත්ත්වයකි.

ඉන්දියන් සාගරයේ බටහිර ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇති සිල්වට්, ඉතාමත් විරල ජීවින් සිටින ඉහල ජෛව විවිධත්වයක් සහිත කුඩා දිවයිනකි. දැනට දශක තුනකට පමණ ඉහතදී, මා සීෂෙල්ස් බහු තාක්ෂණ ආයතනයේ සේවය කරද්දී මෙම මනරම් දිවයිනෙහි  අධ්‍යයන කටයුත්තකට සහභාගී වීමට අවස්ථාව ලැබුණි. 
මෙම කුඩා දිවයිනේ, වඳවීයාමේ තර්ජනයට අතිශයින් භාජනවී ඇති, වල්ගයේ කොලොපුවක් මෙන් හැකිලිය හැකි  පටලයක් වැනි විකරණයක් සහිත ඉතාමත් විරල, එරටට අවේනික (ඒක දේශික) වවුලෙකු (Coleura seychellensis) සිටින බව අසන්නට ලැබිණ. (අපට දැකගැනීමට නොහැකි විය) ලෝකයේ වෙනත් කිසිම ස්ථානයක නොමැති, මෙම වවුලන් මෙහි සිටින තිස් දෙනෙකුගේ රංචුවකට පමණක් සීමාවී තිබීම නිසා වඳවී යාමේ තර්ජනයේ අන්තයටම පැමිණ ඇති බව පෙනේ.

මිට අමතරව, මෙම දුපත් වල තිබෙන ඒක දේශික ශාක 75 කින් 61 ක් පමණද සිල්වට්  දිවයිනේ තිබෙන බවද, එය කුරුළු පාරාදීසයක් බවද  නිරීක්ෂණය කර තිබේ. මෙහි අගනා ජීව විද්‍යාත්මක වටිනාකම් නිසාම 1987 සිට දිවයිනෙහි මධ්‍ය කඳුකර කොටස සහ   අවට මුහුදු තීරය රක්ෂිත ජාතික උද්‍යානයක් ලෙස නම්කර තිබේ.
මෙම අපූරු දිවයිනෙහි ජෛව විවිධත්වය රැකගැනීම  සහ වඳවීයාමේ තර්ජනයට ගොදුරුවී ඇති ජීවීන් සංරක්ෂණය සඳහා මධ්‍යස්ථානයක්ද  පිහිටුවා තිබේ.

ස්වභාව  සෞන්දර්යය සහ ජෛව විවිධත්වය සහිත මෙම දිවයිනෙහි ජීවත්වන මිනිසුන්ගේ ජීවන රටාව පිළිබඳවද විමසිලිමත්වීම වැදගත්ය. 

රජය මගින් දිවයින දූපත් සංවර්ධන සමාගම නම් ආයතනයකට පවරා දී තිබේ. දූපතෙහි කෘෂිකාර්මික කටයුතු කිරීම සඳහා එහි ජීවත්වන ජනතාව යොදා ගැනේ. එම මිනිසුන්ගේ ඕනෑ එපා කම් සියල්ල පාලනය වනුයේ සමාගමේ පාලක පක්ෂය මගිනි. දිවයිනෙහි ජනගහනය ඒ මට්ටමෙන්ම පවත්වාගැනීම සඳහා විවිධ උපක්‍රම භාවිත වේ. අතලොස්සක් වන දරුවන් සඳහා ගුරුවරු දෙදෙනෙක් පමණක් සිටින පාසලක් තිබේ, ජනතාවගේ සෞඛ්‍ය කටයුතු ගැන සොයා බැලීමට එක් හෙදියක් සහිත සෞඛ්‍ය මධ්‍යස්ථානයක්ද ඇත. කාර්ය මණ්ඩලයේ භාවිතය සඳහා එක් මෝටර් රථයක්‌, බයිසිකල් දෙකක්‌ සහ බෝට්ටුවක්ද තිබේ.

මෙම මිනිසුන්ගේ විශේෂත්වය වනුයේ ඔවුන් කිසිම භාණ්ඩයක්‌  මිලදී ගැනීම හෝ භාණ්ඩ අලෙවි කිරීමක් නොකිරීමයි. ඔවුනට මුදල් භාවිතය පිළිබඳව ඇත්තේ ඉතාමත් අල්ප දැනුමකි. ඔවුන් මුදල් නෝට්ටු හෝ කාසි පිලිබඳ කිසිවක් නොදන්නා තරම්ය. මෙම මිනිසුන්ගේ සියලුම මුදල් වැයවන අවශ්‍යතා දූපත් සංවර්ධන සමාගම මගින් සිදු කෙරේ. ඒ වෙනුවට සෑම කෙනෙක්ම දිවයිනේ එදිනෙදා කටයුතු සඳහා සිය ශ්‍රමයෙන්ම දායක විය යුතුය.

සියලුම ශ්‍රමිකයින් පෙරවරු අට වනවිට ආයතන කාර්යාලය අසලට රැස්විය යුතුය. මෙය වැඩ බෙදාදෙනු ලබන ‘පෙරෙට්ටුව’යි. එහිදී ගැහැණු පිරිමි කාටත් දිනයේ නියමිත වැඩ කටයුතු පැවරේ. වැඩි පිරිසක් ගොවී පළේ වැඩ කටයුතු සඳහාය. පිරිමි කිහිප දෙනෙකු ඔවුන් සඳහා වෙන්කර තිබෙන ඔරු වලින් මසුන් ඇල්ලීම සඳහා මුහුදට යති. තවත් කිහිප දෙනෙකු උදලු අලවංගු ආදිය රැගෙන පාරවල් තැනීම සඳහා යති. පලතුරු වතුවල වැඩ සඳහාත් කුකුල් පාලන කටයුතු සඳහාත් ඉතිරි අය පිටත් වෙති. පාසල් නොයන වයසේ දරුවන් රැකබලා ගැනීමද සෞඛ්‍ය හෙදියට පැවරේ. මෙසේ සියලු දෙනාම තමන්ට අයිති වැඩ කටයුතු වල නිරත වීම ඔවුන්ගේ දින චරියාවයි.

සවස් වන විට ඔවුන්ගේ සියලුම නිෂ්පාදන පාලන ආයතනය මගින් එකතු කරගනී. ඒවා වහාම අලෙවිය  සඳහා ප්‍රධාන දූපතට යාවේ. පැය අටක සේවයෙන් පසුව නැවත පෙරෙට්ටුවට පැමිණෙන ශ්‍රමිකයින්ට, එදිනෙදා ජීවත් වීමට අවශ්‍ය දේ එහිදී බෙදාදෙනු ලැබේ. සහල්, මස් මාළු, එළවලු, කිරි ආදිය මේ අතර තිබේ. ඇඳුම ලැබෙනුයේ වසරකට එක් වරකි.

මේ දිවයින් වැසියන් තමන්ගේ ජීවන ක්‍රමය ගැන සෑහීමකට පත්වී සිටින බව පෙනේ. ඔවුන් අතරින් බොහෝ දෙනෙකු කිසි විටක දිවයිනේ සීමාවෙන් පිටතට ගොස් නැත. ඔවුනට ඒ ගැන හැඟීමක්වත් ඇති බවක් නොපෙනේ. ඔවුන්ගේ ශ්‍රමය සූරා කමින් පාලකයින් ධනය උපයන බවක්වත් ඔවුන් නොදන්නා සේය. ඔවුන් සඳහා විකල්පයක් සොයා ගැනීමටද අවශ්‍යතාවක් නොමැති බව පාලක්යින්ද සිතනු නොඅනුමානය. 
මෙම මිනිස් ශ්‍රමය සූරාකෑම, ආදී කාලීන වැඩවසම් පාලන ක්‍රමයේ හෝ වහල් සේවයේ  නෂ්ටාවශේෂයක්ද?

Wednesday, 27 December 2017

අටවන ශ්‍රේණියේ ශිෂ්‍යයෙකු දුටු ‘අමුතු දෙයක්’

  ම කළුතර බෝධිඥාන පුස්තකාල සංවර්ධන කමිටුවේ ලේකම් ලෙස, වසර කිහිපයක් සේවය කළෙමි. පුස්තකාලය පාසල් සිසුන්ට ප්‍රියජනක ස්ථානයක් කිරීම සඳහා විවිධ ක්‍රියාකාරකම් සඳහා යොමු කිරීමට අපි උත්සාහ ගත්තෙමු. සෑම වර්ෂයකම සාහිත්‍ය මාසයේදී පුස්තකාලයේ පාඨක සිසුන්ගේ දක්ෂතා එළි දැක්වීම සඳහා සාහිත්‍ය උත්සවයක්ද පැවැත්විණ. විවිධ තරඟ පවත්වා දක්ෂතා පෙන්වන අයට තෑගී දීමද සිරිතක් විය.

එක් වසරක සාහිත්‍ය උත්සවයේ අටවන ශ්‍රේණියේ සිසුන් සඳහා වූ රචනා තරඟයේ මාතෘකාව වුයේ මා දුටු අමුතු දෙයක් යන්නයි. මෙම තරඟයට ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් 15 දෙනෙක් පමණ ඉදිරිපත්  වූහ.

එක් සිසුවෙක්  ලියා තිබුණු රචනාව කාගේත් සිත් ඇදගන්නා සුළු එකක් විය. එහි මාතෘකාව වුයේ   මා දුටු සබ්බේ අතුරු පාර යන්නයි. රචනා කියවා ලකුණු දමා පළමු, දෙවෙනි, සහ තුන්වන ස්ථාන තේරීම මට පැවරී තිබුණි.

එම ශිෂ්‍යයාගේ රචනාවේ කොටසක් මෙසේය.

පසළොස්වක දිනයේ සිල් ගැනීමට අපේ ආච්චි මට පෙරැත්ත කළාය. මිට කලින් සිල් සමාදන් වී නොසිටි මම අකැමෙ‍ත්තෙන්ම සිල් ගැනීමට කළුතර බෝධියට ගියෙමි. එදා පොසොන් පෝය දවසයි. උදේ හයටත් කලින් අපි බෝධියට ගියා.  සිල් ගත්තේ පඩි ගොඩක් නැග්ගට පස්සේ තිබුණු උඩ බෝධිය ළඟ. සිල් සමාදන් උනාට පස්සේ හෙමින් යන එන හැටිත් එක තැනක වාඩිවී බාවනා කරන හැටිත් ආච්චි මට කියා දුන්නා.

සිල් සමාදන් වීමෙන් පසු මල් පහන් පූජාකර ටික වෙලාවක් භාවනා කරන විට මුණුපුරාට  එක ඉරියව්වකින් සිටීම මහත් අසීරු විය. එසේ වුවත් භාවනාවේ යෙදී සිටින ආච්චිට කරදර කිරීමත් ඔහුට කළ නොහැකිය. වට පිට බැලු ඔහුට, සිල් සමාදන්වී සිටි තම වයසේ තවත් ළමයි කිහිප දෙනෙකු තාප්පය අයිනේ සිටිනු දකින්නට ලැබිණ. ඔහු එතැනට ගොස් ඒ ළමයින්ට එකතු විය.

දහවල් බුද්ධ පූජාව සඳහා සීනුව නාදවූ විට භාවනාවේ යෙදී සිටි සියලු දෙනාම පහල මළුවට යාමට සුදානම් වී ඇත. මුනුපුරාද කඩිනමින් ආච්චිට එකතු වූයේය. 

ඒ සියල්ල විස්තර කිරීමෙන් පසුව මුණුපුරාගේ රචනය  තවදුරටත් මෙසේය

බුද්ධ පූජාවට මහපාරෙන් එහා පැත්තේ විහාරයට යන්නට සිදු විය. ගොඩක් සෙනග සිටි නිසා පඩි පෙළ බහින්නටත් හරිම අමාරු ය. මහපාර හරහා එහා පැත්තට පනින්නට බැරි තරමට‍ සෙනගත්  වාහනත් පිරි තිබුණි. 

සබ්බේ එකෙන් අනිත් පැත්තට යන්නකියා පීකරයෙන් කිව්වා.

ආච්චි මාවත් ඇදගෙන ඒ පැත්තට ගියා. සෙනග තෙරපී  අපි ගග පැත්තට පඩි ගොඩක්  බැස්සා. සබ්බේ එක ගඟට උඩින් පාලමට යටින් තිබෙන පොඩි පාලමක් වගේ එකක්‌. සෙනග ගොඩේ ඒකෙන් යාමට බයත් හිතුනා. ටිකකින් අනිත් පැත්තට ගිහින් පඩි පෙලකින් එහා පැත්තේ උඩට ගිය විට බය ඇරුණා.

මම දවල් කෑමට පස්සේ, ආච්චිටත් හොරෙන් සබ්බේ එකට වෙලා පැයක් විතර ගග දිහා සහ මුහුද පැත්තේ බලා සිටියා. උඩ පාලමේ බස් කාර් ලොරි වගේ වාහන යනකොට මහත් බයකුත් දැනුණා.

මේ වගේ පොඩි පාලම් වලට කියන්නේ සබ්බේ වෙන්නට ඇති. මා දැක ඇති අමුතු දෙය මේකයි.

මෙම රචනාව තවත් කිහිප දෙනෙකු සමග කියවා අපි ඉතාමත් අහිංසක වින්දනයක් ලැබුවෙමු. එදිනම සවස අප කිහිප දෙනෙකු ඒ වෙනුවෙන්ම, කළුතර බෝධිය අසලට ගොස් ශිෂ්‍යයා සඳහන් කර තිබුණු සබ්බේ එකබැලීමට ගියෙමු. අපද එය හරහා ගමන් කළ පළමු වතාව එය විය.

කළුතර බෝධි පරිශ්‍රයේ උඩ  මළුව පැත්තේ සිට, අධික වාහන තද බදයක් පවතින ගාලු පාර හරහා  ගමන් කිරීම,  අතිශය පීඩාකාරී නිසා  මහාමාර්ගයේ පාලමට යටින් සකස් කර ඇති පා ගමනින් යා හැකි අතුරු මාර්ගය මෙයයි. මෙය ඉංග්‍රීසියෙන් ‘subway’ කියාත් සිංහලෙන් අතුරු මගකියාත් නම්කර දෙපැත්තේම දැන්වීම් සවිකර තිබේ. 

විශේෂයෙන්ම නිතරම ආගමානුකූල කටයුතු වල නියැලෙන වැඩිහිටි අයට සබ්බේයන පාලි වචනය කටට හුරු වචනයක් නිසා මෙම පටු අතුරු මගටද එම නම භාවිත කරන්නේයැයි සිතනවාත් ඇත.

කළු ගඟෙහි, කළුතර පැරණි යකඩ පාලම ඉවත් කර නව පාලම් නිර්මාණය කිරීමේදී කළුතර බෝධි භාරකාර මණ්ඩලයේ ඉල්ලීම පරිදි subway ලෙස නම්කළ මෙම ‘අතුරු මගද’ නිර්මාණය කරණ ලද බව දැනගන්නට ලැබිණ. 

Sunday, 24 December 2017

ඉතාමත් නිහතමානි රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයෙකු හමුවිය.....

  රජයේ සේවයෙන් විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු, මට  රාජ්‍ය නොවන පුණ්‍ය ආයතනයක්‌ වන, කළුතර බෝධි භාරකාර මණ්ඩලය මගින් යෝජිත, පුස්තකාලය සංවර්ධනය කිරීමේ  ව්‍යාපෘතියක නියැලීමට අවස්ථාව ලැබිණ. විශේෂයෙන්ම පුස්තකාලය සම්බන්ධ අධ්‍යාපන වැඩ සටහන් මාලාවක් ක්‍රියාත්මක කිරිම මට අයත්වූ  ප්‍රධාන වැඩ කොටසක් විය. ප්‍රදේශයේ දානපති පවුලක් විසින් බෝධි භාරකාර මණ්ඩලයට තිළිණයක් වශයෙන් පවරා දෙන ලද ‘තිලිණ’ නම් ගොඩනැගිල්ලෙහි ස්ථාපනය කරන ලද පුස්තකාලය ‘බෝධිඥාන පුස්තකාලය’ යනුවෙන් නම් කරන ලදී.

පුස්තකාලයේ සියලු සංවිධාන කටයුතු අවසන්කර, එය විවෘත කිරීම සඳහා එවකට සිටි රාජ්‍ය පරිපාලන ඇමතිතුමාට ආරාධනය කර තිබිණ. ආයතනයේ සභාපති තුමාගේ නිර්දේශය අනුව, එදින රැස්වීමේ විශේෂ දේශනය පැවැත්වීම සඳහා රාජ්‍ය සේවයේ ඉතාම වැදගත්, අග්‍රාමාත්‍ය ලේකම් සහ ජනාධිපති ලේකම් තනතුර කිහිප වරක්ම දරා, විශ්‍රාම සුවයෙන් සිටින ප්‍රභුවරයෙකුට ආරාධනා කරණ ලදී. ඔහු ආරාධනය සතුටින් පිළිගත් බව හැරෙන තැපෑලෙන් දන්වා එවිය.

ඔහු සභාවට හඳුන්වා දීමේ කාර්යය මා වෙත පැවරිණ.

මෙම භාරදුර කාර්යය සඳහා අවශ්‍ය තොරතුරු ලබාගැනීම පිණිස මට ඔහු හමුවීමට සිදුවිය.

බෝධි භාරකාර මණ්ඩලයේ සභාපති තුමාගෙන් ලබාගත්, එතුමාගේ දුරකථන අංකයට කථාකර, ඔහුගේ ලිපිනය ලබාගෙන, හමුවීමට දිනයක් සහ වේලාවක් නියම කර ගතිමි.

නියමිත දින මා එහි යනවිට ඔහු නිවසේ ආලින්දයේ මා බලාපොරොත්තුවෙන්  සිටියේය.

මා සාදරයෙන් පිළිගත් ඔහු ආගිය තොරතුරු කථාකර තමන් විසින් මෑතදී ලියා පළකරන ලද පොත් දෙකක් මට පෙන්වා

‘මම මේ පොත් දෙක පුස්තකාලයට තෑගි කරනවා.’
කියා පොත් මා අතට දුන්නේය. ඉංග්‍රීසියෙන් ලියා පළකර තිබුණු පොත් දෙක මෙසේය 

       1.  Rendering Unto Caesar:   Fascinating Story of One Man's Tenure under Nine Prime        Ministers and Presidents of Sri Lanka
       2. 'Kalutara – An Odyssey', 

 මට තේ කෝප්පයකින් සංග්‍රහ කළ එතුමා,

‘මා ගැන ඒ තරම් කියන්නට දෙයක් නැහැ. මමත් ඔය පැත්තේම කෙනෙක්. මගේ උපන් ගම කළුතර, පයාගල. මම මුලින්ම ඉගෙන ගත්තේ කළුතර හෝලි ක්‍රොස් විද්‍යාලයේ’

එම තොරතුරු මම කලින් දැන නොසිටියෙමි.

මට අවශ්‍යතාවය තිබෙනුයේ පුස්තකාලය විවෘත කිරීමේ මහා සභාවේ ආරාධිත දේශකයා වන ඔහු හඳුන්වාදීම බව මම කීවෙමි.

‘එහෙනම් මගේ ගම් ප්‍රදේශයේ ජනතාව වැඩිපුර එන ඔය රැස්වීමේදී බොහෝ  දෙනෙක් නොදන්නා යමක් කියමු.’

කියමින් ඔහු මා  අසලම පුටුවක හිඳ ගත්තේය.

එතුමාගේ රසවත් විස්තරය ඔහුගේ වචන වලින්ම මෙසේය.

‘මම අහලා තියෙන තොරතුරුත් එක්ක මගේ කතාව කියන්නම්. ඔයාගේ වැඩේට ගැලපෙන විදිහකට තෝරා බේරා ගන්න. මම උපන්නේ 1930 ඔක්තෝබර් 20 වෙනිදා. රෝහලේ  උපන් මා, දැක බලාගත් මගේ පියා හදිසි කටයුත්තක් තිබෙන බව කියා ඉක්මණට පිටවී ගියාලු.’

‘මගේ පියා ඒ කාලෙත් ක්‍රිකට් පිස්සෙක්ලු. ඔහු ඉතාමත් ප්‍රිය කරන ලෝකයේ නම් දරාපු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක් එදා ලංකාවට ඇවිත්. තාත්තා කලබලෙන්ම ගොස් තිබෙන්නේ එදා සවසට ක්‍රිකට් සංගමය මගින් හදිසියේම ඒ ක්‍රීඩකයා වෙනුවෙන් සංවිධානය කළ සාදයකට ගොස් ඔහු දැක බලා ගැනීමටයි.’

මම සාවධානව අසාගෙන සිටියෙමි. මේ කතාව මගේ අවශ්‍යතාවට ගැලපේද යන්න මට ප්‍රහේලිකාවක් විය.

‘එදා තාත්තා බලන්නට ගොස් තිබෙන්නේ ලෝකප්‍රකට ඕස්ට්‍රේලියානු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩක ඩොන් බ්‍රැඩ්මන්වයි.’ කී ඔහු, මඳක් කල්පනාකරන්නට විය.

ඔස්ට්‍රේලියාව සහ එංගලන්තය අතර පවත්වන ‘අළු බඳුන’ (Ashes) මහා ක්‍රිකට් තරඟාවලිය එම වසරේදී පවත්වා ඇත්තේ එංගලන්තයේය. එහිදී ටෙස්ට් තරඟ පහෙන් දෙකක් ඔස්ට්‍රේලියාව දිනාගත් අතර එකකින් පරාජයට පත්විය  ඉතිරි තරඟ දෙක ජය පරාජයකින් තොර විය. මේ නිසා තරඟ වාරයේ ජය ඔස්ට්‍රේලියාවට අත්වි තිබේ. මෙම ජයග්‍රහණයේ වීරයා වී තිබෙන්නේ ලකුණු විශාල සංඛ්‍යාවක් ලබාගත් ඕස්ට්‍රේලියාවේ  ඩොන් බ්‍රැඩ්මන්ය. මෙය පත්‍ර වාර්තාවක සඳහන් කර ඇත්තේ මෙසේය.

Australia won the 1930 Ashes series against England, winning two of the matches and losing one, with the other two tests drawn. Don Bradman had been the highest scorer. This particular tour will always be remembered by reason of the amazing batting successes which attended the efforts of Bradman.

ඔහු තම කථාව තවදුරටත් කරගෙන ගියේය.

‘සවස ආපසු පැමිණි පියා (තවමත් පහවී නොගිය ක්‍රිකට් උද්දාමයෙන් යුතුව) ඒ දිනවල ජනප්‍රියම ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා වී සිටි ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතිකයාගේ නම පුංචි පුතා වන මටද දැමීමට තීරණය කරලා.’

‘ඔන්න ඔහොමයි සිංහල මට අපේ පවුලේ වාසගමත් එක්ක  බ්‍රැඩ්මන් වීරකෝන්  නම ලැබුනේ.’

මෙසේ කියමින් ඔහු මඳ සිනහවක් පා මාදෙස බලා සිටියේය.

සියල්ල කෙටියෙන් සටහන් කර ගත් මම

‘හරි අපූරු කතාවක්නේ. මම උත්සවය දාට මේ විස්තරය කියවන්නම්’ කීවෙමි.

ඔහු හිස සලා එය අනුමත කළේය.

පුස්තකාලය විවෘත කිරීමේ උත්සවයට පැමිණි ආරාධිත අමුත්තන් හේවිසි හොරණෑ සහිත පෙරහැරකින් ප්‍රධාන ශාලාව වෙත කැඳවාගෙන එන ලදී. චාම් ඇඳුමකින් සැරසි බස්තමක්ද රැගෙන පැමිණි ඔහු වේදිකාවට ගොඩ වන විට අසල සිටි අයෙකු උදව් කිරීමට සැරසෙන විට විහිළුවක් කළ ඔහු,

‘මට තවමත් තනියම පඩි නගින්නට පුළුවන්. මේ බස්තම තියෙන්නේ මම වයසක කෙනෙක් කියලා පෙන්නන්නට විතරයි. ඒ උනාට මම සිතින් තරුණයි.’ කියමින් සිනහ විය.

ආරාධිත දේශක තුමාගෙන් ලබාගත් සියලු තොරතුරු සම්පිණ්ඩනය කර හඳුන්වා දීමේ උපුටනය (citation) උත්සව සභාවේ කියවූ විට බොහෝ දෙනෙකුට මහත් කුතුහලයක් ඇතිවිය. උත්සව සභාව, ශාලාව ගිගුරුම් දුන්, මහත් අත් පොළසන් නාදයකින් එතුමා පිළිගත්හ.

බ්‍රැඩ්මන් වීරකෝන් නමැති මේ යුග පුද්ගලයා කළුතර හෝලි ක්‍රොස් විද්‍යාලයයේ මුලික අධ්‍යාපනය ලබා, ගුරුතලාවේ ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයයේ දිවිතීය අධ්‍යාපනයෙන් පසු පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුලත් වී තිබේ. විශ්ව විද්‍යාලයයෙන් ආර්ථික විද්‍යාව සහ සමාජවිද්‍යාව විෂයයන්ගෙන් ගෞරව උපාධියක් ලබා ඇති ඔහු ‘ෆුල්බ්‍රයිට්’ (Fulbright) ශිෂ්‍යත්වයක් ලබා ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ මිචිගන් විශ්ව විද්‍යාලයයෙන් සමාජ විද්‍යාව පිලිබඳ ශාස්ත්‍රපති (MA) උපාධියක්‌ ලබා තිබේ.  
1954 වසරේදී ශ්‍රී ලංකා සිවිල් සේවයට බැඳුනු ඔහු, දිවයිනේ ප්‍රදේශ කිහිපයකම සේවය කර සර් ජෝන් කොතලාවල අගමැති තුමාගේ ලේකම් වශයෙන් පත්වී 2002  වසර දක්වාම තේරී පත්වූ සියලුම අගමැතිවරුන් සහ ජනාධිපතිවරුන්ගේ ලේකම් වරයා වශයෙන් අද්විතීය සේවයක් කර තිබේ.
ඔහුගේ Rendering Unto Caesar:  Fascinating Story of One Man's Tenure under Nine Prime Ministers and Presidents of Sri Lanka  නම් පොතෙහි රාජ්‍ය නායකයින් ඉතා කිට්ටුවෙන් ආශ්‍රය කළ කාලයේ සත්‍ය තොරතරු ඉතා රසවත් ලෙස පාඨකයා හමුවේ තබා ඇත.

එසේම 'Kalutara – An Odyssey' නම් පොතේ කළුතර ප්‍රදේශයේ යටගියාව සහ නවීන සංවර්ධන ක්‍රියාදාමයන් පිළිබඳව අගනා විස්තරයක් කියවිය හැකිය.